جاده

دستم را بگیر

دیر زمانی است که یک قدم مانده به صبح چشم به راه آمدنت بوده ام ...

دستم را بگیر

بگذار تا این تاریک ترین ثانیه های مانده به صبح را با هم طی کنیم ...

دستم را بگیر

تا در امنیت دستان تو صبح را زندگی کنم ...

دستم را بگیر

آی غریب آشنا لحظه ای صبر کن!

برق چشمانم را به من پس بده.

من می مانم

تو برو ...

نصف سیب،

تکه ای نان،

نیمه ای دل،

و تو، رویای پریشان کدامین رهگذر در راه مانده بودی که چنین به دست فراموشی سپرده شده ای؟!

و من چه کنم، با این همه احساسی که در من موج می زند؟!!

شنیده بودم که می گفتند: کسی از راه خواب به قله های رفیع دست نیافته است....

و من اینک...

خسته ام....

خسته از بیداری برای رسیدن به قله های واهی خیال...

من تشنه ام...

تشنه ی خواب....

كاش اين بار تيري كه در تاريكي رها شده

  راهي به سوي روشنايي بيابد...

               كاش...

باور کن پنجره های رو به دیوار هم دلتنگ دست آشنایی هستند...

در مسیر درختان اساطیری اندیشه ام.بوته ای پر از شکوفه های شیشه ای رویانده اند و من چقدر ساده دلم که هر بار با دیدنش آمدن بهار را باور می کنم!!!!

هر بار که باران می بارد

بوی خاک باران خورده مرا از نو آغاز میکند!

نی زارقدیمی

رقص آتش

بوسه باد

  و رد پایم تا او.....

"بر رد پای خویش گام مینهم

اما انگار غریبه ای از اینجا گذشته است"...

هر کجا هستی به آسمان نگاه کن

یادداشت کوچکی برایت گذاشته ام.

بیا!!!منتظرم...

اين بار موضوع فرق مي كند....

نه لحظه ها از ميان انگشتانم لغزيده اند.نه ماهي كوچك حوض آب !!!

نه قطره اشكي بر گونه ام لغزيده .نه بلور رويا هايم بي سامان شده اند !!!

اين بار موضوع كاملا فرق مي كند.....پاي دلم لغزيده است!!!!

زندگي حكم عجيبيست!

گاه با قلمی بر بوم , گاه با قلمي بر كاغذ 

 گاه با قلمي بي سر و گاه با قلمي بي رد

نقشي مي آفريند و بي رحمانه قرباني مي طلبد!

امشب ماه من همدرد هیچ مسکینی نخواهد بود

پایان افسانه نیاز او و ناز مهر

شاید تنها برای شبی از هزاران!

خوشحالم

امشب او تنها نیست

 باز هم من و تنهایی ام

دلتنگم....

به همین سادگی!!!

باید به پابوس عنکبوت رفت

که قصری بس باشکوه می آفریند

باید به سوگ پروانه نشست

که بس با شتاب به سوی قصر می شتابد

قصر باران خورده آشنا مرا می خواند

میهمانم یا میزبان؟!

نمی دانم!

سال هاست می ستایمت

به پاس  آن لحظه جاودانه که قطره در لطافت برگ تجلی یافت

آسمان رقصید

باد خندید

سپیده دمید

و من

بینا شدم

و اما تقدیر اینگونه رقم خورد!

 حضورت را حذف کردم.

محو شدم!!!

نگاه من تو را میشناسد!!!

تویی که فضا از حجم بودنت تهیست...

امشب  چشمان سیاه آسمان ستاره باران خواهد بود.

 چرا که من در عمق چاه نگاهم شمعی به افتخار هر چه سیاهیست افروخته ام!!!

تشخیص داده اند که کافرم من !!!

چرا که من قطره های باران را میپرستم

کوه را می ستایم

بر رد پای رود بوسه میزنم

به زیر قامت سرو به سجده می افتم

بی پروا آسمان را در آغوش می کشم

بر ردای سبز چمن میرقصم

و جز او نمی بینم....